بیا عرق بخور، علف بکش، نئشه کن. بیا لاس بزن، ببوس، نفس بکش، رعشه کن. بیا به روی دیوارها بشاش. به هر چه هست و هر چه نیست. بیا ببین که زندگی هیچ نیست. همش غم است. تو خنده کن. بدو. بپر. آه و آه و آه و تو

انبوه آدم های حلقه زده دور یک گودال و آسمانی که مجبورشان کرده هر یک چتری بالای سر گرفته باشند و از بالا که نگاه کنی چترها در میان قبرها. سیاه سیاه. شبیه تپه ای از مصیبت...خاک، گل شده. تا کف قبر پر از